ARTÍCULOS

 
(CXCI)
DEPORQUEBATE

   Fuente: "Canciones y soliloquios". Ed. LUCINA

   (Escrito en un dialecto zamorano)

   AGUSTÍN GARCÍA CALVO

ZAMORAROMANICA.COM / DICIEMBRE de 2003

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hay múrgaras y gárbilos
soto la fábrega del alma.
¿Qué son? ¡Ah, que qué son!
  Ixu non tientes de inquisitigarlo,
bicós bicós, sabérselos, nanay,
  non poise: si los desaminas
col micropucio de la Escïencia
 
  oficinal, instantemientre
trasvístense y contradisfrázanse
 
  de raros filicastos
de subatomios o virusillos
  furibusteros, e si poñen
a seer lo que non yeran;
  ansí doncas que, si los viéredes,
ya per tántidem nau les vees
 
  lo que nau son, que yera
lo que hay ahí y que ahí hay.
 
  'Ahí' es, ay, donde tú estéteras,
y estás aún - quí sab?
  Pero e ¿yo, per contra? Nones:
en donde tú, no yo, a lo menos
 
  al mesmísimo merimomento.
Y estonce, endergo, ¿cuá?
  Pois, pois que simbembargo
los virusillos y sabatomios
  que víades, cada dellos quisque
yé ¿quí?: só yo perprecisamientre;
 
  e por aixu andaba iciéndote
que acucullá en el jondo rebullicio
 
  del ánima túa-miya
hay múrgaras y gárbilos
  abondo; sólo que, ¡zumba!,
míos que non, non son. Y ¿tuyos?
 
  ¡Ah lalá!, aixu depiende
de que arrispondas "Yeah, sun míos"
 
  u que nadia, nun rispondas.
Ca, si te credocreyéredes que sí,
 
  babah, ya yé lo mesmo
que si dixiese eu-yo tamién
  que miyos son, mentimintiendo.
Mas, si per contra non mi rispondieres
 
  a la quistión, sinoque
ni mú dixieres e fincares ahí
  murmudo, ah, ah ah, estonce
póidese que sí, que forsacaso
  tuyos sean o que en ti remoren
ixus gárbilos e múrgaras,
  que naides nunca osó de vero
nominitar ni, par lo tonto,
  denumerar. Pos ¿cuántos eran?
¿Eh? ¿Cuántos? Ná, no u sabe.
 
  Como que nome non habían
non teñen número tampizco.
  Tan solisólo poderían
se contar, si yoque y tuque
  a nostra viz fóisemos dúo:
tú e yo, egual a dos. Peroperó
 
  remiémbrote noviamente
de que habíamos quedado, pún, que tú
 
  non eras yo (¿te enarricordas?),
ca, si o foises, ya nun yeras
lo que í había. Conque doncas,
si tuque non es yoque, puf,
nin semos dos nin neño morto;
e por ende, cá, que no tanfrusta
  poison ellos computerarse,
si nao queiren seer cho que nun yeran.
  Asín que, en éstas, ¿cuómo
faremos nós pora desaveriguar
  un pizco por desoto de ellos?
E ben, pos bé: podemos forse
  devisar el susiguiente
procederimiento: tú te estestas
  ahí, a contraposte mío;
eu só, como yé obirivio,
  quel que só; tú non, tú non lo eres
nin el que eres ni el que só,
 
  que lo mesmo serían dambos;
¿estás?: ¿estemos-semos?
  Pos alante: ío ti perpregunto
"¿Hay gárbilos o múrgaras
 
  soto la fábrega de la tu alma?"
Tú... Turutú: como non fabla,
 
  non risponde niente; istunces,
ego, cuá, mi pongo a entrepatarla
 
  la tu silenciosidad, e digo
pra min mesmo "¡Tate, tá!:
 
  posto que nao diz cousa, aixu,
úa de dous, de dúas uno:
  o que es que sabe demasïao,
o que es que nun sabe pijota.
 
  Ora, dau que non o sapia,
¿cóm yé que non mi diz 'Non só?
 
  o 'Aidontnóu' o 'Syonsepá'
o cuemo demos diga? Quiaro:
 
  porque es que el reconcoñocimiento
de que non lo sabe lo faría ser
 
  egual que yo, que lo reconcoñozco,
y como quier que él non era yo...
 
  Pero a la otra: y si lo sabe
lo que le apregunto, a veriver,
 
  ¿por qué, pro cuá, non mi risponde?
¿Será ca non poede? ¿O reserá
 
  porque, pudiéndolo, non vuol?
¿Qué 'vuol' ni 'vuol'?: ¡si ése que él yera
 
  non teñe ni tan sequeira
veluntad, emposto que non yé yo,
  que só o que teñe!; e si non poede
querer, e ¿va a poder ancaso
 
  non-querer? Ah, mas is que estonce
mos queda sólo cuesto: que ixu
 
  que sais, yé cousa que non poide
se dezir; e se non puó dizerse,
 
  a veriver, ¿de qué mos vale?".
Peroperó, ¿qué yé, si non,
 
  quello que eiquí estamos faziendo,
si non teritratarlo de dizer
 
  lo que decirlo non si pode?
Istu, istu é, yermano ñegro tú,
 
  de veras yé, lo de poñerse
nel tuo logar: e, como tú
  taciticallas, por aquello deque,
si falas, ya non eres tuque,
 
  sino que yeres o só yoque,
por estó tentando de callarme
 
  yo, como tú, pero a mi manera,
a saber, faziendo estrepitestallar
 
  cuasi que globos los vocablitos.
E a la postre, de aixu mesmo
 
  de que non poidas tú izirme nientes
de lo que sabes e que me debías,
 
  eu, cuacuá, deperideduzco
que, visto ya que eu non o sapio
 
  nem poisme tú decir que non los haya,
háylos, múrgaras e gárbilos,
 
  soto la fábrega del alma.
¿De la túa?, ¿de la miña?Non
 
  se mi da un dibledo. Pero ellos,
pero ellas, que nin se endestingüen
 
  entre sí de sexo y de sexa,
ellas-ellos yeran fortiforse
  los que in cuesto deporquebate
queriban dintre los rsquitesticios
  de las vóculas corrotas
vía ajallar pora su voz,
la que nin miña, quiá, non es nin túa,
mas de anóminas animallas
 
  que en susótanos abisondamente,
despellejás de tutto títolo,
 
  allá se engrolloborbollaban
e, por el aquel del non poder fablar
 
  elas unas con elas otras,
se envisquimordiscaban y mutú-
 
  tuamente se entreconcomían.
   
 
 
 
VOLVER
 
SUBIR
 
Resolución recomendada: 800 X 600 px