| Hay múrgaras y gárbilos |
|
soto la fábrega del alma. |
| ¿Qué son? ¡Ah,
que qué son! |
|
| |
Ixu non tientes de inquisitigarlo, |
|
| bicós bicós, sabérselos,
nanay, |
|
| |
non poise: si los desaminas |
|
| col micropucio de la Escïencia |
| |
| |
oficinal, instantemientre |
|
| trasvístense
y contradisfrázanse |
| |
|
| de
subatomios o virusillos |
| |
furibusteros, e si poñen |
| a seer lo que non yeran; |
| |
ansí doncas que, si los viéredes, |
| ya
per tántidem nau les vees |
| |
|
| lo
que hay ahí y que ahí hay. |
| |
| |
'Ahí' es, ay, donde
tú estéteras, |
|
| y
estás aún - quí sab? |
| |
Pero e ¿yo, per contra? Nones: |
| en
donde tú, no yo, a lo menos |
| |
| |
al mesmísimo merimomento. |
|
| Y estonce, endergo, ¿cuá? |
| |
Pois, pois que simbembargo |
| los
virusillos y sabatomios |
| |
que víades, cada dellos quisque |
| yé
¿quí?: só yo perprecisamientre; |
| |
| |
e por aixu andaba iciéndote |
|
| que
acucullá en el jondo rebullicio |
| |
|
| hay
múrgaras y gárbilos |
| |
abondo; sólo que, ¡zumba!, |
| míos
que non, non son. Y ¿tuyos? |
| |
|
| de
que arrispondas "Yeah, sun míos"
|
| |
| |
u que nadia, nun rispondas. |
|
| Ca,
si te credocreyéredes que sí, |
| |
|
| que
si dixiese eu-yo tamién |
| |
que miyos son, mentimintiendo. |
| Mas,
si per contra non mi rispondieres |
| |
|
| ni
mú dixieres e fincares ahí |
| |
murmudo, ah, ah ah, estonce |
| póidese
que sí, que forsacaso |
| |
tuyos sean o que en ti remoren |
| ixus
gárbilos e múrgaras, |
| |
que naides nunca osó de vero |
| nominitar ni, par lo
tonto, |
| |
denumerar. Pos ¿cuántos
eran? |
| ¿Eh?
¿Cuántos? Ná, no u sabe. |
| |
|
| non
teñen número tampizco. |
| |
Tan solisólo poderían
|
| se
contar, si yoque y tuque |
| |
a nostra viz fóisemos dúo: |
| tú
e yo, egual a dos. Peroperó |
| |
|
| de que habíamos quedado, pún,
que tú |
| |
| |
non eras yo (¿te enarricordas?), |
|
| ca, si o foises, ya nun yeras |
|
lo que í había. Conque
doncas, |
| si tuque non es yoque, puf, |
|
nin semos dos nin neño morto; |
| e por ende, cá, que
no tanfrusta |
|
| |
poison ellos computerarse, |
|
| si nao queiren seer cho que
nun yeran. |
|
| |
Asín que, en éstas,
¿cuómo |
|
| faremos nós pora desaveriguar |
|
| |
un pizco por desoto de ellos? |
|
| E ben, pos bé: podemos
forse |
|
|
| procederimiento: tú
te estestas |
|
|
| eu só, como yé
obirivio, |
| |
quel que só; tú non,
tú non lo eres |
| nin el que eres ni el que só, |
| |
| |
que lo mesmo serían
dambos; |
|
| ¿estás?: ¿estemos-semos? |
| |
Pos alante: ío ti perpregunto |
| "¿Hay gárbilos
o múrgaras |
| |
| |
soto la fábrega de la
tu alma?" |
|
| Tú... Turutú: como
non fabla, |
| |
| |
non risponde niente; istunces, |
|
| ego, cuá, mi pongo a entrepatarla |
| |
| |
la tu silenciosidad, e digo |
|
| pra min mesmo "¡Tate,
tá!: |
| |
| |
posto que nao diz cousa, aixu, |
|
| úa de dous, de dúas
uno: |
| |
o que es que sabe demasïao, |
| o que es que nun sabe pijota. |
| |
| |
Ora, dau que non o sapia, |
|
| ¿cóm yé que
non mi diz 'Non só? |
| |
| |
o 'Aidontnóu' o 'Syonsepá' |
|
| o cuemo demos diga? Quiaro: |
| |
| |
porque es que el reconcoñocimiento |
|
| de que non lo sabe lo faría
ser |
| |
| |
egual que yo, que lo reconcoñozco, |
|
| y como quier que él non era
yo... |
| |
| |
Pero a la otra: y si lo sabe |
|
| lo que le apregunto, a veriver, |
| |
| |
¿por qué, pro
cuá, non mi risponde? |
|
| ¿Será ca non poede?
¿O reserá |
| |
| |
porque, pudiéndolo,
non vuol? |
|
| ¿Qué 'vuol' ni 'vuol'?:
¡si ése que él yera |
| |
|
| veluntad, emposto que non yé
yo, |
|
| |
que só o que teñe!;
e si non poede |
|
| querer, e ¿va a poder ancaso |
| |
| |
non-querer? Ah, mas is que
estonce |
|
| mos queda sólo cuesto: que
ixu |
| |
| |
que sais, yé cousa que
non poide |
|
| se dezir; e se non puó dizerse, |
| |
| |
a veriver, ¿de qué
mos vale?". |
|
| Peroperó, ¿qué
yé, si non, |
| |
| |
quello que eiquí estamos
faziendo, |
|
| si non teritratarlo de dizer |
| |
| |
lo que decirlo non si pode? |
|
| Istu, istu é, yermano ñegro
tú, |
| |
| |
de veras yé, lo de poñerse |
|
| nel tuo logar: e, como tú |
| |
taciticallas, por aquello deque, |
| si falas, ya non eres tuque, |
| |
| |
sino que yeres o só
yoque, |
|
| por estó tentando de callarme |
| |
| |
yo, como tú, pero a
mi manera, |
|
| a saber, faziendo estrepitestallar |
| |
| |
cuasi que globos los vocablitos. |
|
| E a la postre, de aixu mesmo |
| |
| |
de que non poidas tú
izirme nientes |
|
| de lo que sabes e que me debías, |
| |
| |
eu, cuacuá, deperideduzco |
|
| que, visto ya que eu non o sapio |
| |
| |
nem poisme tú decir
que non los haya, |
|
| háylos, múrgaras e
gárbilos, |
| |
| |
soto la fábrega del
alma. |
|
| ¿De la túa?, ¿de
la miña?Non |
| |
| |
se mi da un dibledo. Pero ellos, |
|
| pero ellas, que nin se endestingüen |
| |
| |
entre sí de sexo y de
sexa, |
|
| ellas-ellos yeran fortiforse |
| |
los que in cuesto deporquebate |
| queriban dintre los rsquitesticios |
|
|
| vía ajallar pora su voz, |
|
la que nin miña, quiá, non es nin
túa, |
| mas de anóminas animallas |
| |
| |
que en susótanos abisondamente, |
|
| despellejás de tutto títolo, |
| |
| |
allá se engrolloborbollaban |
|
| e, por el aquel del non poder fablar |
| |
| |
elas unas con elas otras, |
|
| se envisquimordiscaban y mutú- |
| |
| |
tuamente se entreconcomían. |
|